Johan en Marianne Groenewoud hebben sinds november 2009 een eigen stichting opgericht waarmee ze kleinschalige ondersteuning bieden in Tanzania. Het gaat daarbij globaal gezegd met name om scholen, een kleine medische hulppost, drinkwatervoorziening e.d.. 

Johan en Marianne zijn net begonnen met een actie om schoolbankjes te kunnen aanschaffen voor een basischool, waar meer dan de helft van de leerlingen in het zand moet zitten, omdat er simpelweg geen geld is om hout te kopen voor extra schoolbankjes. Eerder zorgden ze bijvoorbeeld voor een microscoop voor de medische hulppost, zodat bij bloedonderzoek het buisje bloed niet met een – hopelijk toevallig passerende – auto meegegeven hoeft te worden naar het 30 km verderop gelegen ziekenhuis en de uitslag dan weer via dezelfde weg terug moet komen, iets wat vele uren of soms dagen duurt. Nu kan een bloedmonster ter plekke worden onderzocht, weet men direct de uitslag en kan de behandeling beginnen, iets wat levensreddend kan zijn.

Oprichting stichting

‘We hebben het voorrecht gehad vele reizen over diverse continenten te maken en hebben daarbij veel moois maar ook veel verdrietigs gezien. Nu hebben we er allebei behoefte aan, na in Nederland goed opgeleid en gesetteld te zijn geweest, om een steentje bij te dragen aan kleine verbeteringen in het bestaan van mensen. Om te beginnen in een plaatsje in Afrika, waar we bij toeval terecht zijn gekomen. Het is het stadje Selela in Noord-Tanzania en het sprak ons op een bepaalde manier aan, omdat het leven daar zo moeizaam is en redelijk uitzichtsloos leek. De enige manier om vooruit te komen begint bij onderwijs, dus zijn we begonnen ons daar in eerste instantie op te richten. Verder willen we wat verbetering bereiken op het gebied van de gezondheidszorg, omdat het daar ook aan veel dingen ontbreekt. Ook op het gebied van bijvoorbeeld schoon (en voldoende) drinkwater, verbetering van hygienische omstandigheden en dergelijke willen we proberen wat te kunnen doen daar.’

Knikkers

‘We zijn natuurlijk nog niet zo lang bezig, dus we hebben in dat opzicht nog niet heel veel beleefd. Misschien is het wel aardig te vertellen dat we een aantal keer naar Tanzania gegaan zijn, met een extra koffer met schoolspullen, educatief speelgoed en dergelijke. Vorig jaar hadden we ook een paar zakjes knikkers bij ons voor de schoolkinderen, waarmee ze in de pauzes kunnen spelen. Deze wilden we overhandigen bij de officiële opening van een nieuw schooltje. Er waren een heel stel kinderen bij, maar onze verbazing was groot dat binnen de kortste keren de dorpsvertegenwoordiging, bestaande uit een aantal traditioneel geklede Maasai mannen, met elkaar zaten te knikkeren, er kwam in eerste instantie geen kind aan te pas, de lokale hotemetoten vonden het zelf veel te leuk.’

Sponsoring

‘Alle kosten die we maken betalen we gewoon zelf. Wij hebben ervoor gekozen dit te gaan doen en als wij af en toe naar Tanzania vliegen en daar verblijven, dan betalen we dat gewoon uit onze eigen zak. Als mensen geld doneren aan onze stichting, dan komt dat dus voor de volle 100% op de bestemming, er blijft niets aan de strijkstok hangen.’

Toekomstplannen

‘Wij willen via onze stichting de vicieuze cirkel van het bijna uitzichtsloze bestaan in Selela doorbreken door een aantal stimulerende en opbouwende prikkels uit te delen, vanwaaruit de mensen zelf meer ‘in beweging’ kunnen komen. We richten ons daarbij met name op de jongere mensen, omdat ons is gebleken dat de ouderen daar wat minder in zien. Jongeren zijn flexibeler en hebben de ‘drive’ om vooruit te komen in het leven, waar de ouderen het allemaal meer gelaten ondergaan. Later kunnen we onze activiteiten nader uitbreiden naar andere plekken, maar we moeten ergens beginnen en dat is dus Selela geworden.’