Een voorwaarde is dat er een verhaal over dit goede doel hier op de nieuwssite van Mijndomein.nl verschijnt.

Deze keer biedt mijndomein.nl gratis hosting aan valerievandersloot.nl

Bij de driejarige Valerie van der Sloot werd vorig jaar de de diagnose neuroblastoom vastgesteld, een zeldzaam type kinderkanker, dat bij 15-20 kindjes per jaar in Nederland ontdekt wordt. Een neuroblastoom is een kwaadaardige tumor die alleen bij kinderen voorkomt die jonger zijn dan 6 jaar. De genezingskans van kinderen met een neuroblastoom is 20-30%.

Om Valerie meer te kans te geven op genezing moet ze een dure behandeling in de VS ondergaan.

Steun Valerie

Op dit moment is er 34.327 euro gestort, dat is al veel maar nog lang niet genoeg. Oproep: Retweet (Twitter) of Like (Facebook) dit bericht onderaan dit artikel.

Hulp uit Gouda

De website valerievandersloot.nl is een site die aan de ene kant heel verdrietig is om te lezen, omdat zo’n jong lief meisje dit allemaal moet ondergaan.

Aan de andere kant straalt er heel veel kracht uit. Sinds werd ontdekt dat Valerie ziek is doet haar omgeving er alles aan om het meisje beter te maken. Op de site is te zien hoe Gouda opstaat voor Valerie, zoals benefietconcerten, en benefiettoernooien.

Behandeling

Als Valerie eenmaal klaar is met het Nederlandse protocol van behandelen, gaat ze op advies van het Sophia Kinderziekenhuis een nieuwe therapie in Amerika volgen. Het ziekenhuis in Philadelphia heeft namelijk een succesvolle studie gedaan naar het opsporen en vernietigen van moeilijk te behandelen of verstopte neuroblastoomcellen. Deze therapie verhoogt haar herstelkans met wel 20%, dus die kans willen haar ouders uiteraard pakken.

De behandeling in de USA duurt minimaal een half jaar en dus komt de familie voor hoge kosten te staan. Want natuurlijk laten de ouders van Valerie daar niet alleen naartoe gaan, want ook daar heeft ze haar papa, mama en zusje nodig.

De behandeling zelf kost veel geld en het is nog niet zeker dat de verzekeringsmaatschappij het bedrag van ongeveer 400.000 euro gaat betalen. De verwachting is overigens wel dat dit binnenkort toegezegd wordt.

In ieder geval moet het gezin voor zeker een half jaar verplaatsen naar een ander continent, dus zijn er geen inkomsten vanuit salaris en moeten er kosten gemaakt worden voor o.a. reizen, huisvesting, vervoer en hulp bij thuiszorg. Alles bij elkaar is dit minimaal 50.000 euro.

Marcel Wiesenfeld is een bekende van Mijndomein vanwege zijn werk bij Peugeot Experience waar iedere maand de nieuwe Mijndomeinauto’s geleverd worden.

We interviewden Marcel over Lion Rouge.

‘ Het idee is ontstaan doordat we lazen over Carbage Run. De Carbage Run is een parodie op andere rally’s waar je veel geld moet inleggen om mee te doen. Voorwaarde: Je auto moet wel goed zijn, maar mag vooral niet duurder dan 500 euro. In vijf dagen doorkruist een groep van 250 auto’s Nederland, Duitsland, Denemarken, Zweden en Noorwegen. Dat is een rit van totaal zo’n 3.000 km. Inmiddels start dit jaar de derde editie. Er is vorig jaar veel publiciteit over geweest in onder andere Autoweek en bij Hart van Nederland. Erwin en ik namen in het verleden al wel deel aan korte autoritjes met autoclubs, maar dit leek ons een grotere en vooral leukere uitdaging. En met ons velen, want het aantal van maximaal 250 inschrijvingen binnen een week al vol.’

Goed doel

Daarnaast hebben wij een goed doel aan onze deelname verbonden, evenals vele andere Carbage Runners. Mijn zoontje van 10 heeft een kwaadaardige kinderepilepsie, waardoor hij een ernstige verstandelijke beperking heeft. Hij kan bijvoorbeeld niet praten. Hij gaat niet naar een reguliere school maar naar een speciale dagopvang. Op zo’n school is alles duurder, gewoon speelgoed voldoet niet en ook normale fietsen zijn niet voor deze kinderen weggelegd. Voor dit schooltje zoeken we sponsors. Inmiddels worden we al gesponsord door Peugeot Dealer Hans Lammers, Bax Projects en natuurlijk Mijndomein. Het leuke aan dit doel vind ik dat ik kan zien wat er met het volledige sponsorbedrag gebeurd. Nu weet ik zeker dat het geld goed terecht komt, namelijk bij Kinderdagcentrum de Lotusbloem en dus uiteindelijk bij mijn zoontje en al z’n schoolvrienden.’

‘Inmiddels hebben we een oude Peugeot 405 kunnen kopen bij Hans Lammers, een auberginekleurige auto die een oude meneer in 1993 kocht van Hans Lammers en dit jaar terugbracht omdat hij er vanwege zijn leeftijd niet meer in kon rijden. de binnenkant van de auto zag er heel netjes uit, maar de buitenkant leek met een schuursponsje schoon te zijn gemaakt. Daarom zijn we snel begonnen met schilderen en sponsoring plakken.

De Mijndomeinstickers werden geleverd door Gefco. We hebben veel plezier aan voorbereidingen, zoals het sleutelen aan de auto. De meeste auto’s worden op een bijzonder manier uitgedost. Daaraan passen wij ons natuurlijk graag aan. Zo hebben we een sirene erop gezet, koehoorn erop, zwaailicht in de grille en een koelkast erin gemaakt.

De route is voor ons ook een beetje vakantie. Op onze eigen kosten overnachten we in Bed & Breakfasts. Iedere dag is een vastgestelde route waarvan een deel vrij is.  We doen vijf landen aan. (Zie kaartje)  Het is een puzzelrit, en geen snelheidsrit. Het gaat erom om zoveel mogelijk lol te maken.  Als je douanier bent in Zweden en normaal niets te doen hebt, behalve af en toe een verdwaalde caravan controleren, dan zijn 250 versierde auto’s die voorbij komen natuurlijk wel leuk.‘

We kunnen nog steeds sponsors gebruiken. Mail voor meer info naar marcel.wiesenfeld@orange.nl

Een voorwaarde is dat er een verhaal over dit goede doel hier op de nieuwssite van Mijndomein.nl verschijnt.

Deze keer biedt mijndomein.nl gratis hosting aan Asociatia Reintoarcerea Binecuvantate

‘De stichting heet “Asociatia Reintoarcerea Binecuvantate” wat in het nederlands: Gezegende Omkeer betekent’

Initiatiefnemers Wim, Geva en Janie zetten zich in voor de armste mensen in de omgeving van Garbova in Roemenië. Deze mensen zijn vooral Romazigeuners die in vreselijke omstandigheden leven. In de winter zijn de omstandigheden erbarmelijk. De eerste levensbehoefte voedsel is dan zo schaars dat de kinderen met beschimmeld brood naar school gaan, áls er al brood is, en áls ze al naar school kunnen.

Armoede en misbruik in Carpenis

‘ Vijf km bij ons vandaan ligt het dorp Carpenis, daar woonde een echtpaar, Aurel (63) en Pia (45) met een Roemeense identiteit. Zij hielpen ons met huishoudelijk werk.  Aurel kwam overal en repareerde ook wel eens eeen auto. De buren van het echtpaar zijn een vrij agressief gezien.

De vader en de moeder wilden dat hun oudste dochter bij Aurel introk en dwongen Aurel vaak bij hen te eten. De moeder kende de planten in de natuur die seksuele lusten opwekken. Zij deed dit in het eten. (als je met zigeuners omgaat weet je dat dit kan gebeuren).

Aurel werd na het eten alleen gelaten en ook onder dwang heeft de minderjarige dochter gemeenschap gehad met Aurel. Zij raakte zwanger en kreeg een miskraam na 8 weken.

Mijndomein.nl biedt alle kleinere goede doelen levenslange gratis hosting aan. Een voorwaarde is dat er een verhaal over dit goede doel hier op de nieuwssite van Mijndomein.nl verschijnt.

Deze keer biedt mijndomein.nl gratis hosting aan Wetwinkel Amsterdam wetwinkelamsterdam.nl:

De Stichting Wetwinkel Amsterdam is een organisatie die gratis rechtshulp verleent. Juristen in opleiding verlenen hieraan vrijwillig hun medewerking.

De Wetwinkel is opgericht op 9 september 1985 door een drietal rechtenstudenten van de Universiteit van Amsterdam. Zij zagen dat de sociale en financiële drempel om naar een advocaat te gaan erg hoog was.
Jaarlijks biedt de wetwinkel tussen de 600 en 700 mensen met hun juridische vragen. Het grootste deel hiervan betreft eenmalige vragen, maar het komt regelmatig voor dat de vrijwilligers cliënten bijstaan door bijvoorbeeld brieven te schrijven. Daarnaast komt het voor dat onze vrijwilligers cliënten bijstaan in procedures bij de kantonrechter en de bestuursrechter.

Stage

De Universiteit van Amsterdam biedt de mogelijkheid de werkzaamheden bij een wet- of rechtswinkel te ‘verzilveren’ als stage. Soms maken de vrijwilligers gebruik van deze mogelijkheid.

Soorten vragen

Het overgrote deel van de vragen betreft arbeids- of huurrecht. De Wetwinkel krijgt veel vragen van werknemers die ontslagen zijn of vrezen ontslagen te worden en willen weten wat hun rechten zijn. Daarnaast krijgt ze veel vragen van huurders die bijvoorbeeld willen weten wie verantwoordelijk is voor de reparatie van gebreken in hun woning. Men is zich vaak niet bewust van de vergaande bescherming die het Nederlandse rechtsstelsel biedt aan de werknemer en de huurder.

Andere rechtswinkels

De Wetwinkel doet geen strafrecht omdat hier over het algemeen geen plaats is voor niet-advocaten en omdat de Wetwinkel  het belang in dergelijke zaken doorgaans te groot acht. Vragen over verkeersovertredingen, die sinds de invoering van de ‘Wet Mulder’ onder het bestuursrecht vallen, behandelt zij overigens wel. De Wetwinkel behandelt geen belastingrecht omdat hiervoor een gespecialiseerde rechtswinkel bestaat, de belastingwinkel. Deze houdt op andere tijdstippen spreekuur op dezelfde locatie. Voor personen- familie- en erfrecht geldt een combinatie van bovengenoemde factoren. Vanwege de ingrijpende en vaak emotionele gevolgen van dergelijke zaken laten wij dit aan advocaten over. Daarnaast bestaat er een gespecialiseerde rechtswinkel waar kinderen terecht kunnen, de Kinder- en Jongerenrechtswinkel.

Toekomst

Op de korte termijn streeft de Wetwinkel naar verbetering van de dienstverlening door automatiseringsinitiatieven en intensievere samenwerking met maatschappelijke instanties. Op de lange(re) termijn is ze bezig met de verhuizing van de rechtenfaculteit van de UvA in 2016 en de vraag of de wetwinkel mee zal verhuizen.

De Stichting Ep & Vloet zet zich iedere drie jaar in voor een grootschalig vrijwilligersproject in Europa. In 2005 en in 2008 werden twee projecten opgezet in Roemenie. Dit jaar is Albanië aan de beurt, een van de armste landen van het Europese continent.

De Stichting Ep & Vloet is voortgekomen uit een vroegere vriendengroep. Naast het organiseren van allerlei activiteiten onderling, is de groep na de oprichting in 2001 de twee daaropvolgende jaren begonnen met jaarlijkse vrijwilligersprojecten in Nederland. Dit beviel erg goed en de groep besloot dit uit te breiden buiten Nederland. In 2005 werd in Roemenië een centrum voor ouderen gebouwd en drie jaar later, in 2008, werd de bouw van een kamp gerealiseerd. Hier kunnen kansarme jongeren een vakantie doorbrengen.

,,Ons eerste grote project in Roemenië is zo goed bevallen, dat we hebben besloten iedere drie jaar een nieuw project op te zetten. We hebben gemerkt dat Roemenië, vooral na de toetreding tot de EU, steeds welvarender wordt. Aangezien we toch hele basale hulp willen bieden, daar waar het echt nodig is, hebben we dit jaar gekozen voor Albanië. Daar hebben ze onze hulp nu harder nodig”, vertelt voorzitter Albert Nederveen.

De vrijwilligersprojecten worden altijd samen met een andere stichting die zich structureel voor de doelgroep inzet op poten gezet. Dit jaar zal een stichting uit Huizen samenwerken met Ep & Vloet om af te kunnen reizen naar Albanië. Het is de bedoeling dat een delegatie vrijwilligers deze zomer afreist naar het arme bergdorpje Zali, nabij de hoofdstad Tirana. Het betreft een voormalig mijnwerkersdorp, de mijnen zijn inmiddels gesloten en de bevolking bestaat voor het overgrote deel uit werklozen. ,,Hier wonen ongeveer zestig gezinnen onder de meest erbarmelijke omstandigheden in twee flatgebouwen. Het dak is vrijwel overal lek, ramen ontbreken en de elektriciteitsvoorzieningen zijn vaak erg gebrekkig en gevaarlijk”, vertelt Nederveen.

De vrijwilligers zullen ervoor zorgen dat het dak waterdicht wordt gemaakt en plaatsen ter plekke kozijnen en ramen, zodat de flats winddicht worden gemaakt en kinderen niet zomaar naar buiten kunnen vallen. Daarnaast zullen er veilige elektriciteitsvoorzieningen worden aangelegd. Het streven is om de materialen voor deze flinke opknapbeurt worden aangeschaft bij ondernemers ter plaatse, zodat tegelijkertijd de lokale markt wordt gestimuleerd. Tot slot heeft de stichting als doel de lokale bevolking actief mee te laten helpen, zodat zij er iets van leren en er in de toekomst zelf wellicht iets aan hebben.

Aangezien de klussers zelf hun vakantie en vrije tijd opofferen om deel te kunnen nemen aan het project, wil de stichting alle reis- en verblijfskosten en andere onkosten voor hen vergoeden. Naar schatting gaat dit om een bedrag van om en nabij de € 10.000. De stichting is voor dit geld afhankelijk van sponsoren. Elke bijdrage wordt door de stichting verwelkomd op rekeningnummer 3250.01.111 t.n.v. Stichting Ep & Vloet te Hardinxveld-Giessendam o.v.v. Albanië 2011.

Daarnaast wil de stichting de groep vrijwilligers nog wat uitbreiden. Er worden bij voorkeur mensen gezocht met bouwkundige ervaring.

Binnenkort zal deze informatie (en meer) te vinden zijn op de website van  het project.  Tot die tijd kan contact worden opgenomen met het bestuur.

Oud schooldirecteur Leo Annyas kreeg bij zijn afscheid van de Jozefschool op Texel een speciaal kado, namelijk een eigen stichting waarmee hij ergens ter wereld samen met zijn vrouw vrijwilligerswerk zou kunnen doen.

Het Lejofonds is op dit moment actief in Oeganda met het project ‘Goat to goat’. Zie ook lejofonds.nl

Met steun van donaties kan de stichting geiten schenken aan families. Met een geit zijn inkomsten te verwerven waardoor schoolgeld betaald kan worden.

Jaarlijks houdt de school een actie met de kinderen om het fonds te voeden.

Leo Annyas:

‘Direct na de oprichting van het Lejofonds vond de tsunami plaats. Mijn vrouwen ik  zijn toen naar Sri Lanka gegaan om in een weeshuis te helpen. Twee jaar zijn we steeds teruggegaan en hebben eigen projecten gedaan.

In 2009 vertelde onze dochter dat ze voor haar studie pedagogiek aan de universiteit stage ging lopen bij Plan ( het voormalige Foster
Parents Plan) in Oeganda. Wij hebben toen meteen gezegd dat we haar daar zouden komen opzoeken.

We wilden niet alleen voor een bezoekje naar Oeganda gaan. We hebben een organisatie gevraagd die met vrijwilligers werkt te kijken of er
zinvol werk voor ons was te doen. Dit heeft uiteindelijk geleid tot de vraag aan ons de Bishop Westschool in Mukono te bezoeken. Mukono ligt
op een uurtje rijden van de hoofdstad Kampala. De Bishop Westschool is een basisschool met achthonderd leerlingen. Aan de school is een
afdeling met dove kinderen verbonden. Die zitten daar op het internaat. Voor de dove kinderen was een handvaardigheidsprogramma
ontwikkeld.

Werkstukjes gemaakt door de kinderen werden verkocht. Op die manier konden de kinderen zelf wat geld verdienen waardoor ze meer in tel
kwamen bij familie en de plaatselijke gemeenschap. Het programma wasnoodlijdend. Aan ons de opdracht te bekijken of het programma
omgebogen kon worden, zodanig dat het winstgevend zou worden.

Al snel hadden wij in de gaten dat dit niet mogelijk was. Op de dovenafdeling zitten ongeveer zestig kinderen. De meeste kinderen zijn
jong. In onze ogen was het niet mogelijk met deze kinderen, die weinig of geen handvaardigheidservaring hadden werkstukken te maken die
kwalitatief zo goed zijn dat ze geld kunnen opbrengen.
We hebben toen naar alternatieven voor de school gekeken. Zo hadden we een projectplan ontwikkeld dat behelsde dat er een schooltuin zou
komen met daarbij kippen, varkens en geiten. Het schoolterrein was daar groot genoeg voor. De directie liep daar niet warm voor en toen
hebben we het afgeblazen. We hebben toen een vrijetijdsprogramma ontwikkeld voor de dove kinderen. Daar waren we niet full-time mee bezig. Dus wilden we meer doen. Ik kon me herinneren dat ik voor vertrek iets had gelezen over een geitenproject dat hier ergens in de omgeving  moest zijn en waar men hulp kon gebruiken.

Bovendien was het zo dat leerkrachten van mijn oude school voor vertrek gevraagd hadden wat we in Oeganda gingen doen. Toen wist ik nog niet dat we een opdracht zouden krijgen op de dovenschool. Ik vertelde toen als voorbeeld wat ik gelezen had over het geitenproject.
De leerkrachten gingen op de loop met dit verhaal en vertelden de kinderen dat ze dat jaar actie gingen voeren voor het Lejofonds om
geiten te kopen.
Tot onze verrassing wist een contactpersoon van de vrijwilligersorganisatie wie de mensen waren van het geitenproject.
De personen waar het om ging waren twee Belgen. Zij waren nog in het land, maar maakten een rondreis. Ik heb telefonisch contact gehad en zij konden mij het adres geven van de mensen waar zij mee hadden samengewerkt. Dat bleek in de buurt te zijn.

Wij zijn toen uiteindelijk in contact gekomen met twee vertegenwoordigers van een stichting FDEDEPO. De stichting was
opgericht door gehandicapte mensen. Zij hadden een school opgericht waar gezonde en gehandicapte kinderen samen onderwijs krijgen. Het
bewuste geitenproject kon eigenlijk geen project genoemd worden. De school had van de Belgen twee geiten en een bok gekregen. Dat was
alles.

Wij hebben lange gesprekken gevoerd hoe we m.b.v. het Lejofonds een geitenproject konden opzetten dat er voor moest zorgen dat
kansloze kinderen naar school zouden kunnen gaan. Het project “Goat to Goat” was geboren.

Een lokale geit kost  30 euro. Soms geven mensen zelf aan dat de donatie bedoeld is voor de aankoop van een geit. Soms geeft men aan dat het geld ook besteed kan worden aan niet “aaibare zaken”. In het geval het geld besteed wordt voor de aanschaf van een geit vragen we de mensen altijd of ze de geit een naam willen geven. Wij zorgen ervoor dat de gekochte geit een oormerk krijgt met daarop de naam van de geit. Daarvan wordt een foto gemaakt die naar de donateur gestuurd wordt.

Inmiddels heeft het Lejofonds ervoor gezorgd dat er negen dove kinderen op de dovenafdeling van de Bishop Westschool zitten.‘

Ruim twee jaar geleden kwam ze op het idee een dierenvoedselbank op te zetten in haar woonplaats Den Helder. Bedoeld voor mensen die zelf gebruik maken van de voedselbank en dus rond moeten komen met weinig geld. ,,Mensen kunnen wel zeggen dat deze mensen beter geen huisdier kunnen nemen, maar huisdieren betekenen juist heel veel voor mensen die het zwaar hebben.”

Bij de dierenvoedselbank in Den Helder komen nu wekelijks ongeveer 30 mensen een pakketje voedsel voor hun huisdier halen. Voor zowel honden, katten, vissen en knaagdieren probeert Wijnbelt voldoende ‘in huis’ te hebben. Maar de ene keer is het wat meer dan de andere keer.

Het idee ontstond toen Wijnbelt hoorde van het bestaan van een soortgelijk project in Zaandam. Wijnbelt, eigenaar van een hondje, maakte zelf gebruik van de reguliere voedselbank en omdat er geen geld was voor hondenvoer, at haar hondje met de pot mee. ,,Het is natuurlijk beter voor zo’n dier om speciaal voer te krijgen. Dus toen ik hoorde dat er een voedselbank voor dieren in Zaandam bestond dacht ik: dit ga ik ook doen!”

Niet iedereen met een huisdier komt zomaar in aanmerking. Er wordt eerst getoetst of iemand inderdaad niet zelfvoorzienend kan zijn. ,,Maar ook al komt iemand in aanmerking, dan nog zijn we streng. Wie drie keer zonder reden niet komt opdagen ligt eruit. Dan kun je het blijkbaar missen.”

Wijnbelt moet het hebben van donaties van particulieren. En dan specifiek van donaties in de vorm van dierenvoer. Op dit moment loopt er daarom een actie op Texel van drie jongetjes van 6, 7 en 8 jaar. Een opmerking dat deze dieren beter naar het asiel konden gaan greep de drie zo aan, dat ze lege flessen inzamelen en vetpoppetjes voor vogeltjes verkopen om vervolgens dierenvoer te kunnen inslaan.

De Dierenvoedselbank in Den Helder heeft nog geen site, maar daar zal in zeer korte tijd verandering in komen. Houdt www.DVBdenhelder.nl in de gaten voor meer informatie.

Het Kitale Aids Programme is al jaren een fenomeen in Kenia. Ooit ontstaan toen Ierse zusters hulp boden in de regio. Naast het geven van voorlichting vingen zij ook kinderen op die door de verwoestende ziekte aids hun ouders waren verloren. Inmiddels heeft het project ook een Nederlandse draai gekregen.

Toen de Ierse zusters langzaam maar zeker te oud werden voor het werk en ermee stopten, vroegen zij de Nederlandse Jacinta van Luijk, die coördinatrice was van het programma, om de werkzaamheden voort te zetten. Van Luijk woont en werkt sinds 1982 in Kenia als lekenmissionaris en zette zich al in voor de bestrijding van Aids.

,,Toen de zusters ermee stopten stond de geldstroom vanuit Ierland ineens stil. De zusters hadden nog een bedrag achter gelaten waar Jacinta zich ongeveer een jaar mee kon redden, maar er moest natuurlijk worden gezocht naar een andere vorm van inkomsten om het werk voort te kunnen zetten”, vertelt.Henk de Boer, die uiteindelijk voorzitter werd van de Stichting Vrienden van het Kitale Aids Programme.

,,Er werd geadviseerd om in Kenia een NGO op te zetten en die te laten ondersteunen, op financieel gebied, door een Nederlandse stichting”, legt De Boer uit. Zo gezegd, zo gedaan. Van Luijk, die bekend was bij dezelfde parochie als die van De Boer, vroeg hem als voorzitter en inmiddels bestaat de stichting nu ruim twee jaar.

Vanuit Nederland wordt er flink aan fondsenwerving gedaan, maar dit is een moeizaam proces. ,,We dienen aanvragen in. We kunnen wel ergens een mooie donatie krijgen, maar dan is de voorwaarde bijvoorbeeld dat we het bedrag eerst zelf moeten verdubbelen bij het ophalen. Dat is moeilijk. Een ander nadeel is momenteel dat door het nieuwe kabinet de ontwikkelingshulpgelden enorm worden gekort.”

De Boer hoopt in Nederland toch een voet aan de grond te krijgen. Van Luijk heeft toch een kleine 70.000 euro per jaar nodig om het project draaiende te houden. Voor meer informatie over de bestrijding van Aids in het Keniaanse Kitale, klik hier.

Mijndomein.nl biedt kleinere goede doelen levenslange

De vrijwilligers van de dierenambulance zetten zich 24 uur per dag, zeven dagen per week en alle 365 dagen van het jaar  in voor dieren in nood. Het team is uitgerust met een dierenambulance maar heeft geen vast meldpunt. De vrijwilliger en bijrijder die op dat moment dienst hebben, dragen een mobiele telefoon bij zich. In noodgevallen kan dit nummer worden gebeld.

,,Vorig jaar zijn we drieduizend keer uitgerukt”, vertelt secretaris Arnold Smit. ,,Omdat we hier aan de kust zitten worden we vaak gebeld als er vogels zijn die in de problemen zitten.” Vooral tijdens het voorjaar en in de zomer is het druk. ,,Mensen zijn vaker buiten en zien dus meer. Ook worden we in die periode veel gebeld vanwege jonge vogeltjes.”

Op dit moment zijn er eigenlijk te weinig vrijwilligers. ,,We hadden er eerst 45, op dit moment slechts dertig. Dus we zijn nu sterk onderbemand”, vertelt Smit. Normaal gesproken draait iedere vrijwilliger ongeveer twee 24-uursdiensten, van 9 tot 9. Smit heeft afgelopen maand het dubbele gedraaid. ,,Daarom rijden we nu weer rond met een poster op de dierenambulance, daar reageren meestal wel mensen op.”

Naast het redden en thuisbrengen van dieren in nood, werkt de stichting ook samen met de scholen in de omgeving door het ondersteunen van spreekbeurten. Ook zijn er goede banden met dierenartsen en het vogelasiel.

Het terugbrengen van vermiste dieren geeft Smit de meeste voldoening. ,,Een hond met een chip kun je makkelijk terugbrengen. Soms moeten we dezelfde hond wel tien keer ergens ophalen, als het een fervente wegloper is”, vertelt Smit, die zich nog een hilarisch voorval herinnert. ,,Er belde eens een man die zei: ik heb een pinguïn gevangen. Hij bleef volhouden, ook toen ik hem uitlegde dat het onmogelijk was. Uiteindelijk bleek het een aalscholver te zijn.”

Tegenover de leuke aspecten van het werk staan ook moeilijke klussen. Als dieren overlijden bijvoorbeeld. Smit: ,,Vorige week moesten we ergens een overleden golden retriever ophalen. Dat is moeilijk, voor veel mensen betekent een huisdier net zoveel als een kind. Wij bieden dan ook ondersteuning aan mensen wiens dier overleden is.”

 Klik hier voor meer informatie over de Stichting Dierenambulance Den Helder.